[./index.html]
[./de_kluizenaar.html]
[./ton_theunis.html]
[./pers.html]
[./v26a.html]
[./media.html]
[./links.html]
[http://www.mouria.nl]
[mailto:info@mouria.nl]
[Web Creator] [LMSOFT]
Waarom heb je dit boek geschreven?
Allereerst omdat schrijven mijn lust en mijn leven is. Maar dit boek heeft een andere oorsprong dan mijn voorgaande. Ik ben benaderd door leden van de SP-fractie van het Europarlement die aangaven dat zij zich zorgen maakten over de maatschappelijke ontwikkelingen op het vlak van het verlies van privacy en misbruik van persoonsgegevens. Zowel nationaal als internationaal. Kunnen wij als burgers overzien wat de consequenties zijn van onze onverschillige houding ten aanzien van dit onderwerp? De meeste burgers menen dat men (overheid, instanties) alles mag weten, de burger heeft immers niets te verbergen. De fractie wilde op een bijzondere manier dit onderwerp op de (politieke) agenda plaatsen, een inhoudelijke discussie op gang brengen. Ze had hiervoor het idee opgevat dit niet door middel van gortdroge publicaties en pamfletten te doen, maar door middel van een thriller. Het thema paste zeer goed binnen mijn interessesfeer, als voormalig griffier van de RC heb ik vele malen met situaties te maken gehad die twijfels aangaande de 'Big Brother'-ontwikkeling opriepen. Een bijdrage leveren aan verdieping en verbreding van de discussie door middel van dit boek sprak mij zeer aan. Met de toezegging dat op geen enkele wijze mijn creatieve vrijheid zou worden beperkt en ik het boek zonder politieke lading kon schrijven ben ik mij gaan verdiepen in de materie en is deze spannende roman ontstaan. Een roman die volledig is verzonnen, maar wel degelijk waarheid kan worden.

Wanneer besloot je schrijver te worden?
Toen ik acht jaar was, toen juffrouw Vlak een boek voorlas waarvan de inhoud mij niet meer is bijgebleven. Maar ze kon zo mooi voorlezen…

In welke mate hebben je verschillende werkzaamheden voordat je ging schrijven bijgedragen aan de inhoud van je boeken?
Alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt speelt een belangrijke rol bij het schrijven van mijn boeken. De periode waarin ik voor justitie heb gewerkt, heeft mij intensief in contact gebracht met alle spelers op dit toneel: daders, slachtoffers, politie, advocaten, rechters, pers maar ook politici. De gedachtegangen, de frustraties, maar ook de meest bizarre voorvallen en ongelooflijke toevalligheden uit die tijd zijn een bron van inspiratie waaruit ik nog jaren kan putten.

Daarmee samenhangend: in welke mate zijn je boeken autobiografisch?
Ze zijn niet autobiografisch, maar wel geschreven in een vorm dat het zo gebeurd had kunnen zijn. Met andere woorden: ik ben door mijn eigen ervaringen en die van anderen sterk aan de waarheid gebonden. Ik houd niet van verhalen die niet kunnen. Puur en alleen de werkelijkheid beschrijven zou op veel lezers en critici ongeloofwaardig overkomen. Men kan zich simpelweg niet voorstellen dat de werkelijkheid door zoveel domme toevalligheden en primaire driften wordt bepaald, terwijl dat nou juist wel vaak het geval is.

Ben je wel eens bang dat je in de problemen raakt door de dingen die je schrijft?
Nee, in de jaren ‘90 heeft het schrijven van mijn eerste boek mij dit afgeleerd. Justitie was hier helemaal niet blij mee. En de boeven ook niet. Toch heb ik geleerd dat angst relatief en afhankelijk van je situatie is. Een mens durft heel veel, als je maar bozer dan bang bent.

Wat vinden je kinderen van je boeken?
Wel spannend en ze zijn ook best trots. De onderwerpen roepen ook regelmatig de nodige discussies op. Als vader van een zestal pubers en daar net overheen gegroeiden, kan ik melden dat ik het bij die discussies niet altijd makkelijk heb.

Wat kun je als gewone burger doen om je privacy te beschermen?
In een hutje op de hei gaan wonen. Je ontkomt niet aan de algemene ontwikkelingen, wat je ook probeert. Ik maak me vooral enorme zorgen over het gebrek aan controle op de handel en wandel van de overheid (en ook het bedrijfsleven, dat zich schaamteloos bedient van informatie die er eigenlijk niet voor bedoeld is).

Waarover gaat je volgende boek?
Er wordt veel gepraat over onze vaderlandse penoze, de Holleeders en Mieremetten, maar de ware aard en het ware leven van zulke figuren wordt vrijwel altijd opgepoetst in een bijna schalks aandoende roman of een absurde overdrijving van hun macht. Hoe leven die mensen echt, wat zijn hun werkelijke drijfveren? Ik heb daar wel wat van meegemaakt en tja, dan speel ik met de gedachte… Laten we het er maar op houden dat de dood van Maarten van Traa niet het einde van de IRT-affaire betekende en dat de grote criminelen van vandaag met die erfenis hun machtspositie opbouwden. Dan is er nog de vraag of politie en justitie eigenlijk wel stopten met hun ‘gecontroleerde doorvoer’. Interessant genoeg?